เนื้อหาที่ผมนำมาแบ่งปันในวันนี้ เป็นแนวคิดจากงาน The Winner ที่คุณหมอได้มีโอกาสให้นักธุรกิจรายได้หลักล้าน 3 ท่าน ขึ้นมาแบ่งปันประสบการณ์ โดยคำถามที่น่าสนใจที่สุด คือ ทำอย่างไรถึงประสบความสำเร็จ

• คุณหลิน
  • ถามตัวเองจริงๆ ว่า อยากประสบความสำเร็จจริงๆ หรือป่าว
  • รู้ว่า Aimstar เป็นสิ่งที่มีคุณค่า ขนาดไหน ถ้าใครเคยฟังคุณหลินแบ่งปันประสบการณ์จะรู้ว่า Aimstar ในมุมมองของคุณหลินนั้นยิ่งใหญ่มากๆ ฟังแล้ว ขนลุกทุกทีครับ
  • ขายไอเดียและแนวคิด
  • การให้และการระวังคำพูดเมื่ออยู่หลายคน
• น้องทอม
  • มาประชุมที่ Center โดยไม่ต้องโทรตาม –> อันนี้โดนมากครับตอนช่วงแรกที่ผมทำ 55 เพื่อนโทรตามทุกที T_T ผิดไปแล้ว
  • ซื้อสื่อ CD ฟังเอง และสามารถฟังซ้ำๆ หลายรอบได้
  • ไปทุกงานที่ UL ชวน –> ยังกะมีดปักหลัง T_T ขอโทษ UL แรกๆ ผมก็ไม่ได้ไปทุกงานที่ UL ชวน
  • ทุกครั้งที่ชวนเพื่อนแล้วโดนเพื่อน ปฏิเสธ ให้โทรหาคนต่อไป –> หลายคนเรียกว่าชวน 4 เลิก 5 เพราะโทรไปชวน 4 คนไม่มีใครสนใจเลยพาตัวเองเลิกไปด้วยอีกคน =..= ใจเย็นๆ ครับเวลาชวนใครไม่ได้ให้โทรหาคนต่อไปแทน หรือกลับไปข้อแรกครับ ไปประชุมเพื่อเรียนรู้ก่อน
  • รับโทรศัพท์จาก UL ทุกครั้ง !!!! อันนี้ต้องบอกว่า *0* ผมเองนี่แล่ะครับ ที่บางทีไม่ยอมรับ ก็นะชวนเพื่อนไม่ได้ แล้วไม่รู้จะบอกยังไง คือบางทีเองก็เลยตัดปัญหา ตรูไม่รับซะเลย หรือบางทีท้อมากๆ UL โทรมา แน่ะ จะโทรมาบิ้วอีกแล่ะเดี๋ยวฟังมันแล้วตื่นเต้นอยากกลับไปทำอีก ไม่รับดีกว่า สุดท้าย เลิกทำไปโดยปริยาย 0_O”
• คุณหนุ่มสาธิต
  • มีเป้าหมายชัดเจน และมีระยะเวลากำหนด
  • รู้ว่าให้เวลาเท่าไหร่ ธุรกิจนี้ให้มากได้มากครับ  แต่ให้น้อยแทบไม่ได้อะไรเลย
  • หาเครื่องมือครับ
  • ความเชื่อ ว่าตัวเองทำได้ ประสบความสำเร็จได้
  • การเปลี่ยนแปลงตัวเอง และยอมรับเงื่อนไข
  • เวลาท้อ –> ให้พาตัวเองเข้าเรียนรู้ครับ

• ผ. แรกคือผิดสัญญาเลยครับ เรียกว่าเป็นคนที่เพื่อนๆ จะพบเจอเป็นส่วนใหญ่เลยครับ ยกตัวอย่างง่ายๆ เวลาเราจะไปสปอนเซอร์ใครสักคน บางทีนัดแล้วเค้าก็ไม่มา บางทีกลางคืนคอนเฟิมพอเช้าปิดมือถือหนีซะงั้น บางทีนัดบ่ายสาม อยู่ดีๆ เหลืออีก 5 นาทีจะบ่ายสามโมงโทรมายกเลิกนัดเลย =..= เรียกว่าทำร้ายจิตใจกันสุดๆ แต่ถ้าเพื่อนๆ เข้าใจธรรมชาติธุรกิจนี้ผมว่าเราจะสามารถรับมือกับความท้อได้ดีครับ เพราะบอกได้เลยทุกคนที่ทำธุรกิจเครือข่ายก็เคยเจอเหตุการแบบนี้ทุกคน (_ _”) คนที่สำเร็จเค้าก็เคยเจอคนผิดนัด ผิดสัญญา ไม่ต้องคิดมากครับ ^^
• ผ. ต่อไปคือ ผลัดวันประกันพรุ่ง อันนี้จะเจอบ่อยพอกันครับ คล้ายๆ กับผิดสัญญาแต่เรียกว่าไม่ผิดแต่ผลัดไปเรื่อยๆ เช่นนัดวันจันทร์ สักพักโทรมาเลื่อนอีกแล่ะ ขอเป็นพุธ แล้วก็เลื่อนอีกเป็นเสาร์เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไม่รับสายเราอีกแล่ะ =.= หรืออาจจะเป็นแบบสมัครเป็นสมาชิกแล่ะ ทำธุรกิจด้วย บอกพี่ๆ ผมโคตรอยากทำเลย อยากเป็นรูบี้สตาร์ปีนี้ ขอลุยสุดๆ เลยเริ่มเลยเดือนนี้ พอถาม the winner ไปป่าวสุดยอดมากๆ นะ เออๆ พี่ติดธุระทีบ้านอ่ะ ขอไปโอกาสหน้านะ เราก็นะไม่เป็นไรๆๆ งั้น center อาทิตย์ลองดูม่ะ เออ…พี่ ติดไปดูหนังกับแฟนอ่ะ นัดมานานแล่ะ เราเองชักทะแม่งๆ งั้นงาน vip opp อาทิตย์โน้นเป็นไง เออ พี่ยังไม่รู้เลยอ่ะ ขอดูก่อนนะแบบอยากทำนะพี่แต่ยังไม่ค่อยมีเวลาเลย ผมก็เจอบ่อยๆ ครับ วิธีแก้ง่ายๆ อย่างที่ทอมบอกเลยครับทำงานกันคนที่ใช้ 80% และคนที่ไม่ใช่เราพักไว้ก่อนเหลือ 20% พอ
• กลุ่มสุดท้ายนี่เรียกว่าคือคนที่เราอยากเจอมากเรียกว่า ผู้เล่นตัวจริง คนกลุ่มนี้แล่ะครับที่เป็นคนที่อยากจะทำธุรกิจแบบจริงจัง กล้าแลกเวลา แรงกาย และทุนทรัพย์ และทีสำคัญเป็นคนที่สามารถถูกสอนได้ พร้อมที่จะพัฒนาทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่อย่างว่าครับคนกลุ่มนี้มีไม่มากนัก หนังสือเล่มนี้ใช้กฎ 6:3:1 คือชวนไป 10 คน จะมี 6 คนสนใจ 3 คนสมัครแต่ทำงั้นๆ และจะมีเพียง 1 คนที่เค้าเรียกว่าผู้เล่นตัวจริงครับ ฉะนั้นไม่ต้องคิดมากครับถ้าคนที่เราชวนวันนี้เค้ายังไม่ใช่ผู้เล่นตัวจริง อยู่ที่เราติดตาม หรือถ้าติดตามแล้วไม่ไหวแล่ะ ก็ลองสปอนเซอร์คนเพิ่มเพื่อเพิ่มโอกาสเจอผู้เล่นตัวจริงมากขึ้นครับ เจอกันที่บอลโลกครับ =..= เอเกี่ยวไรกันหว่า 55

สุดท้ายเจ้าเอมันก็ตามผมมา center จนได้ ผมเองก็ยังมามั้งไม่มามั้งนะครับ เรียกว่ามา center ถ้าติดโน้นนี่จะยินดีมากๆ 555 มีข้ออ้างแล่ะตรู จนเจ้าเอมันเป็น gold star แล่ะ ผมเองได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวมันว่าเออมันพูดดีกว่าเดิมเยอะเลย เรียกว่าตกใจครับเพื่อนจากที่พูดงั้นๆ กลายเป็นพูดแล้วขลังดี ชัดเจนดี ผมเลยอ่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แค่นะลองนะแบ่งเวลาอาทิตย์ละ 4 ชม. ไปดู สุดท้ายผมพบว่า center เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยในการทำธุรกิจเครือข่าย ผมไปนั่งคิดนอนคิดนานมากว่าจะอธิบายให้คนที่นะพึ่งเริ่มทำเห็นประโยชน์ในการไป center ไงดี จนคิดว่าลองเราเรื่องนี้ให้ฟังครับ

เริ่มแรกเลยผมว่าเราลองมองขายตรงว่าเป็นธุรกิจๆ นึงครับ ชื่อของเค้าก็คือธุรกิจเครือข่ายนี่เอง ถามว่าธุรกิจอะไรที่ผมคิดว่าใกล้เคียงกับธุรกิจเครือข่าย ยกตัวอย่างให้เห็นภาพง่ายๆ 7-11 ครับธุรกิจค้าปลีกครับเป็นธุรกิจที่มีความคล้ายกับธุรกิจเครือข่ายมากๆ ลองเปรียบเทียบไหมครับ บริษัทค้าปลีกอย่าง 7-11 กับเราที่ทำ aimstar มีอะไรคล้ายกันบ้าง

ดูจากเกือบทุกข้อแล้วจะเห็นได้ว่าเราเองที่เป็นนักธุรกิจ aimstar เองมีบริษัท aimstar ช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ มากมายครับเหลือแค่ระบบบริหารจัดการเองครับ ที่ aimstar ไม่ได้ให้เราเอาไว้ ถามว่าเพื่อนคิดว่า 7-11 มีจุดแข็งกว่าร้านโชว์ห่วยตรงไหนครับ

พนักงานเค้าไม่ว่าสาขาไหนสามารถทำ 7-11 ได้ทุกคน ไม่ว่าจะเอาพนักงานร้านที่เชียงใหม่ไปทำงานที่ยะลา พนักงานเค้าก็สามารถทำได้โดยไม่มีปัญหา

เรียกว่า 7-11 เค้ามีการอบรมหลักสูตรที่ทำให้ไม่ว่าใครก็ตามที่ซื้อแฟรนไชด์ไปสามารถทำได้ทุกคนและทำเหมือนกันด้วย ไม่ว่าจะเป็นการวางของในร้าน การคิดเงิน คำพูดที่ใช้ เรียกว่าลอกกันมาเป่ะๆ ถามว่าแล้วธุรกิจเครือข่ายเหมือนตรงไหน

เราก็ต้องการเครือข่ายเราสามารถเป็นอย่าง 7-11 จริงป่าวครับ ไม่ว่าทีมเราอยู่ที่ไหนเค้าก็สามารถทำ aimstar ได้เหมือนกันทุกคน

เรียกว่าถ้า UFO บุกมาจับตัวเราคงหาไม่เจอครับ เพราะทีมเราเหมือนเราเป่ะๆ ว่าแบบนั้นเลย UFO คงงงตกลงไคโตะมันคนไหนฟ่ะ เพราะทีมผมตั้งแต่ upline ลงมายันหลานผมพูดเหมือนกันสุดๆ เรียกว่าสปอนเซอร์ให้ UFO ฟังมันคงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร > <

แต่การจะทำให้ทีมเราหรือเครือข่ายเราเป็นเหมือนเรา มันก็ต้องการระบบที่ดีจริงป่าวครับ ระบบที่ดีถามง่ายๆ สามารถหาได้ที่ไหนก็คือที่ center นั้นเองครับ

การไป center คือการทำให้เครือข่ายเราหรือทีมเราทำงานเป็นระบบเดียวกันครับ

ผมเชื่อว่าทุกๆ center ก็มีระบบแต่ละระบบอยู่แล้ว และเชื่อว่าเป็นระบบที่ดีทุก center ครับ ฉะนั้นการจะทำให้ทีมเราเติบโตอย่างถูกต้องคือการพาทีมเราไปเรียนรู้ใน center ครับให้ทุกคนมีแนวคิดและการดำเนินงาน aimstar ที่เหมิอนๆ กัน เรียกว่าการพาคนไป center อาจจะเป็นดัชนีชี้วัดการเติบโตของทีมได้เลย และนอกไปจากนี้ center ยังช่วยพัฒนาคนในทีมของเราให้เป็นผู้นำด้วยครับ เช่นการหัดไปแชร์ประสบการณ์หน้าห้อง ผมว่าดีนะครับ center เป็นเครื่องมือสร้างระบบและทุ่นแรงแรกๆ เลยที่หลายคนลืมคิดไป แต่จริงๆ แล้วมันสุดยอดมากครับ

 หลายคนครับที่ผมเจอเป็นคนที่เก่งและมั่นใจ แต่ไม่ชอบมา center แรกๆ เค้าสร้างทีมได้ไวมากครับ เรียกว่าสุดยอดเลย แต่พอมีทีมสัก 20 คน ชักงงครับไม่รู้ว่าจะไปสอนลูกทีมให้เก่งเหมือนตัวเองยังไง เพราะว่าตัวเองก็ทำงานไม่เป็นระบบ ลองคิดเล่นๆ ครับ ถ้า 7-11 ทุกสาขามีระบบคนละระบบกันผมว่า 7-11 นี่คงปวดหัวน่าดูครับ ของวางก็ไม่เหมือนกัน คิดเงินก็ต่างกัน ฉะนั้นมันไม่เกี่ยวเลยครับว่าเก่งไม่เก่ง อยู่ที่การหัดเรียนรู้ครับ พาทีมมาเรียนรู้ร่วมกัน โตไปด้วยกัน ผมว่าเป็นแนวทางที่ถูกต้องที่สุดครับ

สมมุติว่า เราทำงาน 8 ชม. นอน 8 ชม. แสดงว่าเราจะมีเวลาว่าง 8 ชม. ในแต่ละวัน เชื่อหรือไม่ครับเวลาในแต่ละวัน 8 ชม. สามารถสร้างความแตกต่างในอนาคตได้สุดๆ แรกๆ อาจจะมองไม่เห็น แต่ลองให้เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ดิครับ ความแตกต่างของเนื้องานในแต่ละวันอาจจะทำให้คนๆ นึงเป็นเศรษฐีหรืออีกคนนึงเป็นคนล้มเหลวในชีวิตก็ว่าได้

ผมมีบทความสั้นๆ มาพูดถึงมูลค่าของเวลาให้เพื่อนๆ ฟังครับ

• ถ้าอยากรู้เวลา 20 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามพ่อแม่ที่ส่งเสียลูกจนจบ ป.ตรี ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 10 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่พึ่งหย่าร้างกันดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 4 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามนักศึกษาที่พึ่งรับปริญญาไปดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 2 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามนักศึกษาที่สอบตกทำให้พลาดรับปริญญากับเพื่อนไปดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 9 เดือน มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่กำลังเตรียมตัวเป็นว่าที่คุณแม่ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 เดือน มีค่าขนาดไหน ลองถามนักธุรกิจ aimstar ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 อาทิตย์ มีค่าขนาดไหน ลองถามคนทำหนังสือรายสัปดาห์ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 วัน มีค่าขนาดไหน ลองถามทหารหาญที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 ชั่วโมง มีค่าขนาดไหน ลองถามคนรักที่รอพบกันดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 90 นาที มีค่าขนาดไหน ลองถามนักฟุตบอลในสนามดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 นาที มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่พลาดตกเครื่องบินดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 วินาที มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่รอคนรักในห้อง icu ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลาเสี้ยววินาที มีค่าขนาดไหน ลองถามนักวิ่ง 100 ม. ที่ได้ที่ 2 ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลาที่เหลือในชีวิตมีค่ามากขนาดไหน ลองถามตัวคุณเองดูครับ

ผมเองก็เป็นคนหนึ่งครับ ที่คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จแน่ๆ แต่ผมครับ ไม่เคยคิดถึงเรื่องเวลาที่จะประสบความสำเร็จเลย ผมเคยคิดเล่นๆ ก็สักช่วง 40 – 45 ปีน่าจะดี แบบกำลังอยู่ในช่วงแบบมีครอบครัวของตัวเองแล้ว และก็ประสบความสำเร็จไปด้วยน่าจะดี

จนมีวันนึงครับ ผมได้ฟังเรื่องนี้ทำให้ผมคิดได้

คนเราก็ใช้เวลาเรียนหนังสือตั้งแต่ ประถมจนจบ ป.ตรี ส่วนใหญ่ก็ราวๆ 20 ปี แล้วก็เริ่มหางานทำ ทำงานไปเรื่อยจนอายุ 60 แล้วก็เกษียณตัวเองออกมาอยู่บ้านเฉยๆ บางคนอาจจะมีเงินเก็บมาลงทุนทำโน้นทำนี่ต่อ ผมเองก็คิดว่าทำงานไปสักพักพอสัก 45 ผมน่าจะเป็นคนนึงที่มีรายได้เยอะแล้วอย่างน้อยๆ คงนะไม่ต้องมาคิดมากเรื่องเงิน ยิ่งทำงานอยู่รัฐวิสาหกิจนี่คงไม่ต้องกังวลมากเพราะเป็นหน่วยงานที่มั่นคงก็ว่าได้

แต่ผมลืมคิดไปครับ

ตอนนี้ผมอายุ 30 แม่ผมท่านอายุ 61 ปีแล้ว ถ้าผมคิดว่าผมประสบความสำเร็จสัก 40 เป็นอย่างไว คุณแม่คงมีอายุ 61+10 = 71 ปีแล้ว ยิ่งถ้าผมประสบความสำเร็จสัก 45 คุณแม่จะมีอายุ 76 ไปแล้ว ซึ่งผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันอีก 10 – 15 ปีข้างหน้าจะเกิดไรขึ้น คุณแม่ท่านยังอยู่กับผมหรือป่าว ยังสามารถเดินไปเที่ยวกับผมได้หรือป่าว ยังมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนตอนนี้ป่าว

ถ้าผมมีไรทุกอย่างเมื่อตอน 40 ปี ผมเรียกว่ามีเงิน มีเวลา แต่วันนั้นคุณแม่ผมไม่สามารถเดินทางไปต่างประเทศกับผมเหมือนที่ผมหวังไว้ สุขภาพท่านไม่ดี หรือไม่ได้อยู่กับผมแล้ว ผมคิดว่าวันนั้นจะมีความหมายอะไรกับผมหละครับ ผมคงไม่ได้รู้สึกดีใจแม้แต่น้อย

กลับกันครับ วันนี้ผมสู้งานเต็มที่ หาไรทำที่ทำให้ตัวเองประสบความสำเร็จไว ถ้าผมสามารถย่นระยะเวลาประสบความสำเร็จสัก 35 ปี ผมคิดว่าน่าจะดีไม่น้อย ได้ใช้เวลาในช่วงที่มีความสุขมากขึ้นกับคนที่ผมรัก อย่างคุณแม่ผมเป็นต้น

เพื่อนๆ คิดว่าปีป่าวครับ ลองหาไรทำในช่วงที่มีแรง มีกำลัง มีเวลา เหมือนเพลงๆ นึงที่เค้าร้องว่า tell someone that you love what you thinking of….If tomorrow never comes….

ผมลองเล่าให้ฟังดีหรือป่าวครับ เพราะผมเองก็เป็นคนนึงที่เคยคิดแบบที่เค้าเรียกว่า “โจทย์ชีวิตที่ผิด”

ตอนผมเด็กๆ ที่บ้านผม จริงๆ ผมว่าทุกบ้านครับ ต้องเคยพูดกับพวกเราว่า ลูกตั้งใจเรียนนะ จบมาจะได้ทำงานดีๆ มีเงินเดือนสูงๆ ซึ่งตอนนั้นผมก็ทำตามที่บ้านบอกจริงๆ ผมตั้งใจเรียนจบวิศวะมาคิดว่า โห เงินเดือนวิศวกรที่ผมได้ยินมาเป็นหลักแสน ทั้งๆ ที่ตอนนั้นผมเองตอน ม.ปลาย ผมเองก็ไม่รู้หรอกครับว่าวิศวกรทำงานแบบไหน ต้องทำไรบ้าง รู้แต่ว่ามันเท่ห์ดี เงินดี สุดท้ายผมก็จบวิศวะสมใจครับ แล้วก็เริ่มหางานทำ

เพื่อนๆ เคยสงสัยไหมครับว่าเราเองหางานยังไง หลายคนเลือกงานตามที่ผมจะบอกเลยครับ

• เป็นงานที่เราถนัด
• เป็นงานที่เราชอบ
• เป็นงานที่เรามีความรู้
• เป็นงานที่สบาย อาจจะใกล้บ้านเรา
• หรือสุดท้าย เป็นงานที่เค้ารับเราที่แรก

สุดท้ายเพื่อนๆ ก็ได้งานทำครับ แต่เชื่อสิครับ บางคนไม่พอใจเงินเดือนที่ตัวเองได้สักเท่าไหร่ ทำไป 3-5 ปี หลายคนก็เริ่มมองหางานใหม่ครับ สุดท้าย เพื่อนๆ จะเลือกงานแบบไหนครับ กลับไปข้างบนเลยครับ อาจจะเพิ่มไปอีกข้อคือ งานที่เรามีประสบการณ์ แล้วเราก็ทำงานไปเรื่อยๆ ครับ บางคน หรือผมเอง ผ่านไป 10 ปี ยัง งงๆ กับตัวเอง ทั้งๆ ที่ผมเองก็ทำอย่างอื่นๆ ด้วยเช่นเปิดร้านเสื้อผ้า เล่นหุ้น ทำเวป ว่า สิ่งที่ผมทำอยู่หรืองานที่ผมทำอยู่จะพาผมไปไหน ทำไปทำมาผมก็ยังวนๆ เวียนๆ อยู่ที่เดิม

ผมเองก็มีเป้าหมายนะครับ อาจจะไม่ใช่แบบเวอร์ๆ =.= แบบที่หลายคนคิด ยกตัวอย่างหละกันครับ

• มีรายได้ต่อเดือนเกิน 200,000 บาท
• มีเงินเก็บสัก 10 ล้านไว้ช่วยที่บ้าน
• พาพ่อแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ ได้ทุกปี
• ซ่อมแซมต่อเติมบ้านหลังเดิม
• ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินๆ ทองๆ พออยู่ได้ไม่สร้างหนี้

แต่พอทำงานผ่านไป 10 ปีแทนที่จะถึงรายได้ที่คิดไว้พอทำงานมากขึ้น รายจ่ายชักมากขึ้นเป็นเงาตามตัว หลายคนเป็นคนที่หยุดทำงานไม่ได้ หรือถ้าหยุดทำงานหนี้สินที่สะสมไว้ ก็ไม่รู้จะทำยังไง หลายคนเป็นแบบที่ผมว่าจนกระทั้ง อายุ 60 ปี ผมรู้ได้ไง เพราะผมเห็นคนอายุเกิน 60 ปี ยังต้องทำงานอยู่เลยครับ เป็นคนใกล้ตัวผมทั้งนั้น หรือไม่ก็กลายเป็นคนล้มเหลวไปก็หลายคน เพราะพอได้เงินก้อนตอนเกษียณก็เอาไปลงทุนแต่ดันเจ๊ง สุดท้ายกลายเป็นหนี้สินพ้นตัว

แปลกหรือป่าวครับ เวลาเราจะนั่งรถเมล์ไปที่ไหนสักที่ ผมว่าทุกคนต้องกำหนดว่าจะไปที่ไหนก่อนจริงหรือป่าวครับ คงไม่มีใครโดดขึ้นรถเมล์ไปเลย โดยไม่รู้ว่าคันที่ขึ้นมาไปไหน สมมุติว่าอยู่ลาดพร้าวจะไปสยาม เราคงไม่ขึ้นคันที่เขียนว่าไปรังสิต หรือไม่คันที่ไปแค่อนุเสาวรีย์จริงหรือป่าวครับ เราก็จะรอคันที่ไปสยามเท่านั้น ผมว่าเรื่องขึ้นรถเมล์เป็นเรื่องง่ายๆ มาก แต่ลองมาดูในชีวิตจริงดิครับ เราดันเลือกงานโดยที่ไม่รู้เลยว่างานที่เราเลือกพาเราไปถึงเป้าหมายหรือป่าว

ผมลองเปลี่ยนวิธีครับ คือจริงๆ ผมมีเป้าหมายเหมือนเดิมเป่ะ แต่ที่ผ่านมางานทำให้ผมก้าวไปไม่ถึงเป้าหมายซักที ผมคิดใหม่ครับ ผมอยากจะลองทำอะไรในช่วง 3-5 ปีที่จะถึงนี้ครับ มันอาจจะเป็นงานแบบข้างล่างคือ

• งานที่ไม่ถนัด
• งานที่ไม่ชอบ
• งานที่ไม่มีประสบการณ์
• งานที่ไม่เท่ห์
• แต่ถ้ามันให้ผลลัพธ์คือเป้าหมายผมได้ ผมก็อยากจะลองทำดู

งานที่ผมคิดไว้ ต้องเป็นงานที่ลงทุนน้อย ความเสี่ยงต่ำ เป็นการลงทุนระยะยาว แต่สามารถให้ผมถึงเป้าหมายได้ งานที่ผมไม่เคยคิดไว้เลยคือ ธุรกิจเครือข่ายครับ จนกระทั้งผมได้ลองมาศึกษาจริงๆ ดู ผมก็เข้าใจว่าธุรกิจเครือข่ายเป็นงานนึงที่น่าสนใจมากๆ อาศัยเวลาทำคู่กับงานประจำได้เลย รายได้ทีเกิดขึ้นแรกๆ อาจจะดูน้อย แต่พอเราสร้างเครือข่ายคนใช้สินค้ามากขึ้น ช่วยให้คนอื่นประสบความสำเร็จ เราเองก็จะประสบความสำเร็จไปด้วย

หากลองคิดง่ายๆ ครับ ผมเองผมว่าผมเป็นคนนึงที่ได้ทำงานที่ตัวเองรัก งานที่ตัวเองถนัด มาเกือบทั้งชีวิตแล้ว ไม่ว่าจะเป็นงานด้านวิศวกรรม การเป็นวิทยากร การได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ เรียกว่าอะไรที่อยากได้หรืออยากทำแทบไม่เคยพลาดแต่ถามว่ามันพาผมไปถึงจุดหมายยัง ก็ยังครับ วันนี้ลองธุรกิจเครือข่ายๆ ที่จริงๆ ผมว่ามันแทบไม่ใช่ตัวผมเลย แต่คิดแค่ว่า ลองทำสิ่งใหม่ๆ ก็อาจจะได้อะไรใหม่ๆ กลับมาได้ ตอนนี้ ธ.ค. 52 ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นไงต่อ แต่ผมโคตรมั่นใจ ธ.ค. 53 ปีหน้า มันจะต้องไม่เป็นแบบนี้ ปีนี้กับปีหน้ามันต้องไม่เหมือนเดิม มันต้องมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นบ้าง

ที่สำคัญธุรกิจเครือข่ายสามารถส่งต่อความสำเร็จเป็นมรดกให้ครอบครัวผมได้ ลองคิดเล่นๆ หากผมทำไปได้ซักพัก (ประมาณ 3 ปี) ผมมีรายได้เดือนละ 200,000 บาทตามที่คิด เกิดผมเป็นไรไป ครอบครัวผมแค่ซื้อกินซื้อใช้เดือนละ 900 บาท เค้าก็สามารถมีรายได้เหมือนกับที่ผมมีแล้ว ผมว่ามันเยี่ยมมากๆ เพราะผมก็ไม่รู้ครับ ลูกผม หรือ หลานผม เค้าจะเรียนเก่งหรือป่าว สังคมยิ่งแข่งขันกันขึ้นทุกวัน แต่ผมแน่ใจว่าถ้าผมทำถึงจุดนึง เกิดผมเป็นไรไป ลูกผมหรือหลานผมต้องมีความสามารถซื้อของจาก aimstar ได้เดือนละ 900 บาทแน่นอน

ผมเล่ามาถึงจุดนึง ผมว่าเพื่อนน่าจะเข้าใจธุรกิจเครือข่ายมากขึ้นนะครับ โดยเฉพาะธุรกิจ aimstar ผมเองไม่เคยไปขายของให้ใคร ไม่เคยไปบังคับใครสมัคร หน้าที่ผมคือเป็นสะพานให้คนที่รู้จักหรือคนที่รัก ก้าวไปถึงเป้าหมายของตัวเอง ผมเองเป็นคนคอยช่วย โดยผมคิดเสมอถ้าผมช่วยใครให้สำเร็จแล้ว ผมเองก็จะเป็นคนนึงที่จะสำเร็จได้แน่นอน