Kaito San Aimstar Diaryบันทึกการทำธุรกิจ aimstar

หลังจากห่างหายการ update เวปไปนาน จริงๆ ไม่ได้หายไปไหนครับแต่ดันเป็นตาแดง =..= แสบตามาก และพอดีผมเองย้ายห้องคอนโดเนื่องจากทำบิ้วอินห้องใหม่ ห้องที่ย้ายมาเช่าเค้าดันไม่มี wireless ให้สุดท้ายเลยไม่ได้เล่นเนตเลย เดือนที่ผ่านมาเป็นไงบ้างครับ ผมเองได้มีโอกาสใช้ promotion ลด 50% ในส่วนของ ASNI ทั้ง 2 เดือนเลย เสียดายเดือนที่ผ่านมาซื้อช้าไปหน่อยตัว Corrective Serum เลยหมดไปก่อน T__T เศร้าเลย

เนื้อหาที่ผมนำมาแบ่งปันในวันนี้ เป็นแนวคิดจากงาน The Winner ที่คุณหมอได้มีโอกาสให้นักธุรกิจรายได้หลักล้าน 3 ท่าน ขึ้นมาแบ่งปันประสบการณ์ โดยคำถามที่น่าสนใจที่สุด คือ ทำอย่างไรถึงประสบความสำเร็จ

• คุณหลิน
  • ถามตัวเองจริงๆ ว่า อยากประสบความสำเร็จจริงๆ หรือป่าว
  • รู้ว่า Aimstar เป็นสิ่งที่มีคุณค่า ขนาดไหน ถ้าใครเคยฟังคุณหลินแบ่งปันประสบการณ์จะรู้ว่า Aimstar ในมุมมองของคุณหลินนั้นยิ่งใหญ่มากๆ ฟังแล้ว ขนลุกทุกทีครับ
  • ขายไอเดียและแนวคิด
  • การให้และการระวังคำพูดเมื่ออยู่หลายคน
• น้องทอม
  • มาประชุมที่ Center โดยไม่ต้องโทรตาม –> อันนี้โดนมากครับตอนช่วงแรกที่ผมทำ 55 เพื่อนโทรตามทุกที T_T ผิดไปแล้ว
  • ซื้อสื่อ CD ฟังเอง และสามารถฟังซ้ำๆ หลายรอบได้
  • ไปทุกงานที่ UL ชวน –> ยังกะมีดปักหลัง T_T ขอโทษ UL แรกๆ ผมก็ไม่ได้ไปทุกงานที่ UL ชวน
  • ทุกครั้งที่ชวนเพื่อนแล้วโดนเพื่อน ปฏิเสธ ให้โทรหาคนต่อไป –> หลายคนเรียกว่าชวน 4 เลิก 5 เพราะโทรไปชวน 4 คนไม่มีใครสนใจเลยพาตัวเองเลิกไปด้วยอีกคน =..= ใจเย็นๆ ครับเวลาชวนใครไม่ได้ให้โทรหาคนต่อไปแทน หรือกลับไปข้อแรกครับ ไปประชุมเพื่อเรียนรู้ก่อน
  • รับโทรศัพท์จาก UL ทุกครั้ง !!!! อันนี้ต้องบอกว่า *0* ผมเองนี่แล่ะครับ ที่บางทีไม่ยอมรับ ก็นะชวนเพื่อนไม่ได้ แล้วไม่รู้จะบอกยังไง คือบางทีเองก็เลยตัดปัญหา ตรูไม่รับซะเลย หรือบางทีท้อมากๆ UL โทรมา แน่ะ จะโทรมาบิ้วอีกแล่ะเดี๋ยวฟังมันแล้วตื่นเต้นอยากกลับไปทำอีก ไม่รับดีกว่า สุดท้าย เลิกทำไปโดยปริยาย 0_O”
• คุณหนุ่มสาธิต
  • มีเป้าหมายชัดเจน และมีระยะเวลากำหนด
  • รู้ว่าให้เวลาเท่าไหร่ ธุรกิจนี้ให้มากได้มากครับ  แต่ให้น้อยแทบไม่ได้อะไรเลย
  • หาเครื่องมือครับ
  • ความเชื่อ ว่าตัวเองทำได้ ประสบความสำเร็จได้
  • การเปลี่ยนแปลงตัวเอง และยอมรับเงื่อนไข
  • เวลาท้อ –> ให้พาตัวเองเข้าเรียนรู้ครับ

วันนี้ไปอ่านหนังสือเล่มนึงมาครับ อ่านแล้วรู้สึกอยากจะนำข้อมูลมาแบ่งปันเพื่อนๆ หนังสือเล่มนี้เค้าบอกเกี่ยวกับลักษณะคนที่เพื่อนๆ จะต้องพบเจอเมื่อทำธุรกิจเครือข่าย เค้าใช้คำพูดง่ายๆ ว่า คน 3 ผ. ที่เพื่อนๆ จะเจอในธุรกิจเครือข่าย ลองมาฟังดูป่าวครับว่าหนังสือเค้าแบ่งคนสามประเภทเป็นแบบไหนบ้าง

• ผ. แรกคือผิดสัญญาเลยครับ เรียกว่าเป็นคนที่เพื่อนๆ จะพบเจอเป็นส่วนใหญ่เลยครับ ยกตัวอย่างง่ายๆ เวลาเราจะไปสปอนเซอร์ใครสักคน บางทีนัดแล้วเค้าก็ไม่มา บางทีกลางคืนคอนเฟิมพอเช้าปิดมือถือหนีซะงั้น บางทีนัดบ่ายสาม อยู่ดีๆ เหลืออีก 5 นาทีจะบ่ายสามโมงโทรมายกเลิกนัดเลย =..= เรียกว่าทำร้ายจิตใจกันสุดๆ แต่ถ้าเพื่อนๆ เข้าใจธรรมชาติธุรกิจนี้ผมว่าเราจะสามารถรับมือกับความท้อได้ดีครับ เพราะบอกได้เลยทุกคนที่ทำธุรกิจเครือข่ายก็เคยเจอเหตุการแบบนี้ทุกคน (_ _”) คนที่สำเร็จเค้าก็เคยเจอคนผิดนัด ผิดสัญญา ไม่ต้องคิดมากครับ ^^
• ผ. ต่อไปคือ ผลัดวันประกันพรุ่ง อันนี้จะเจอบ่อยพอกันครับ คล้ายๆ กับผิดสัญญาแต่เรียกว่าไม่ผิดแต่ผลัดไปเรื่อยๆ เช่นนัดวันจันทร์ สักพักโทรมาเลื่อนอีกแล่ะ ขอเป็นพุธ แล้วก็เลื่อนอีกเป็นเสาร์เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไม่รับสายเราอีกแล่ะ =.= หรืออาจจะเป็นแบบสมัครเป็นสมาชิกแล่ะ ทำธุรกิจด้วย บอกพี่ๆ ผมโคตรอยากทำเลย อยากเป็นรูบี้สตาร์ปีนี้ ขอลุยสุดๆ เลยเริ่มเลยเดือนนี้ พอถาม the winner ไปป่าวสุดยอดมากๆ นะ เออๆ พี่ติดธุระทีบ้านอ่ะ ขอไปโอกาสหน้านะ เราก็นะไม่เป็นไรๆๆ งั้น center อาทิตย์ลองดูม่ะ เออ…พี่ ติดไปดูหนังกับแฟนอ่ะ นัดมานานแล่ะ เราเองชักทะแม่งๆ งั้นงาน vip opp อาทิตย์โน้นเป็นไง เออ พี่ยังไม่รู้เลยอ่ะ ขอดูก่อนนะแบบอยากทำนะพี่แต่ยังไม่ค่อยมีเวลาเลย ผมก็เจอบ่อยๆ ครับ วิธีแก้ง่ายๆ อย่างที่ทอมบอกเลยครับทำงานกันคนที่ใช้ 80% และคนที่ไม่ใช่เราพักไว้ก่อนเหลือ 20% พอ
• กลุ่มสุดท้ายนี่เรียกว่าคือคนที่เราอยากเจอมากเรียกว่า ผู้เล่นตัวจริง คนกลุ่มนี้แล่ะครับที่เป็นคนที่อยากจะทำธุรกิจแบบจริงจัง กล้าแลกเวลา แรงกาย และทุนทรัพย์ และทีสำคัญเป็นคนที่สามารถถูกสอนได้ พร้อมที่จะพัฒนาทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่อย่างว่าครับคนกลุ่มนี้มีไม่มากนัก หนังสือเล่มนี้ใช้กฎ 6:3:1 คือชวนไป 10 คน จะมี 6 คนสนใจ 3 คนสมัครแต่ทำงั้นๆ และจะมีเพียง 1 คนที่เค้าเรียกว่าผู้เล่นตัวจริงครับ ฉะนั้นไม่ต้องคิดมากครับถ้าคนที่เราชวนวันนี้เค้ายังไม่ใช่ผู้เล่นตัวจริง อยู่ที่เราติดตาม หรือถ้าติดตามแล้วไม่ไหวแล่ะ ก็ลองสปอนเซอร์คนเพิ่มเพื่อเพิ่มโอกาสเจอผู้เล่นตัวจริงมากขึ้นครับ เจอกันที่บอลโลกครับ =..= เอเกี่ยวไรกันหว่า 55

ผมว่าต้องมีเพื่อนๆ หลายคนเลยครับ โดยเฉพาะคนใหม่สงสัยว่าเราจะไปเซ็นเตอร์ของกลุ่มเราเพื่ออะไร ไม่ต้องใครอื่นเลยครับผมเองครับเป็นคนนึงที่ไม่ชอบการมา center ในช่วงแรกๆ มากเรียกว่าสับขาหลอกเจ้าเอจนมึนไปหลายรอบ เพราะผมก็คิดว่าการทำธุรกิจเครือข่าย มันคือการแค่ไปชวนคนมาสมัครแล้วก็ชวนต่อเรื่อยๆ เราก็ได้เงินกลับคืนมามีทีมงานแล้วก็ชวนๆๆๆ ไปต่อจนเราเป็นรูบี้สตาร์ เนี่ยครับผมคิดแค่นี้เองจริงๆ ตอนแรก

สุดท้ายเจ้าเอมันก็ตามผมมา center จนได้ ผมเองก็ยังมามั้งไม่มามั้งนะครับ เรียกว่ามา center ถ้าติดโน้นนี่จะยินดีมากๆ 555 มีข้ออ้างแล่ะตรู จนเจ้าเอมันเป็น gold star แล่ะ ผมเองได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวมันว่าเออมันพูดดีกว่าเดิมเยอะเลย เรียกว่าตกใจครับเพื่อนจากที่พูดงั้นๆ กลายเป็นพูดแล้วขลังดี ชัดเจนดี ผมเลยอ่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แค่นะลองนะแบ่งเวลาอาทิตย์ละ 4 ชม. ไปดู สุดท้ายผมพบว่า center เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยในการทำธุรกิจเครือข่าย ผมไปนั่งคิดนอนคิดนานมากว่าจะอธิบายให้คนที่นะพึ่งเริ่มทำเห็นประโยชน์ในการไป center ไงดี จนคิดว่าลองเราเรื่องนี้ให้ฟังครับ

เริ่มแรกเลยผมว่าเราลองมองขายตรงว่าเป็นธุรกิจๆ นึงครับ ชื่อของเค้าก็คือธุรกิจเครือข่ายนี่เอง ถามว่าธุรกิจอะไรที่ผมคิดว่าใกล้เคียงกับธุรกิจเครือข่าย ยกตัวอย่างให้เห็นภาพง่ายๆ 7-11 ครับธุรกิจค้าปลีกครับเป็นธุรกิจที่มีความคล้ายกับธุรกิจเครือข่ายมากๆ ลองเปรียบเทียบไหมครับ บริษัทค้าปลีกอย่าง 7-11 กับเราที่ทำ aimstar มีอะไรคล้ายกันบ้าง

ดูจากเกือบทุกข้อแล้วจะเห็นได้ว่าเราเองที่เป็นนักธุรกิจ aimstar เองมีบริษัท aimstar ช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ มากมายครับเหลือแค่ระบบบริหารจัดการเองครับ ที่ aimstar ไม่ได้ให้เราเอาไว้ ถามว่าเพื่อนคิดว่า 7-11 มีจุดแข็งกว่าร้านโชว์ห่วยตรงไหนครับ

พนักงานเค้าไม่ว่าสาขาไหนสามารถทำ 7-11 ได้ทุกคน ไม่ว่าจะเอาพนักงานร้านที่เชียงใหม่ไปทำงานที่ยะลา พนักงานเค้าก็สามารถทำได้โดยไม่มีปัญหา

เรียกว่า 7-11 เค้ามีการอบรมหลักสูตรที่ทำให้ไม่ว่าใครก็ตามที่ซื้อแฟรนไชด์ไปสามารถทำได้ทุกคนและทำเหมือนกันด้วย ไม่ว่าจะเป็นการวางของในร้าน การคิดเงิน คำพูดที่ใช้ เรียกว่าลอกกันมาเป่ะๆ ถามว่าแล้วธุรกิจเครือข่ายเหมือนตรงไหน

เราก็ต้องการเครือข่ายเราสามารถเป็นอย่าง 7-11 จริงป่าวครับ ไม่ว่าทีมเราอยู่ที่ไหนเค้าก็สามารถทำ aimstar ได้เหมือนกันทุกคน

เรียกว่าถ้า UFO บุกมาจับตัวเราคงหาไม่เจอครับ เพราะทีมเราเหมือนเราเป่ะๆ ว่าแบบนั้นเลย UFO คงงงตกลงไคโตะมันคนไหนฟ่ะ เพราะทีมผมตั้งแต่ upline ลงมายันหลานผมพูดเหมือนกันสุดๆ เรียกว่าสปอนเซอร์ให้ UFO ฟังมันคงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร > <

แต่การจะทำให้ทีมเราหรือเครือข่ายเราเป็นเหมือนเรา มันก็ต้องการระบบที่ดีจริงป่าวครับ ระบบที่ดีถามง่ายๆ สามารถหาได้ที่ไหนก็คือที่ center นั้นเองครับ

การไป center คือการทำให้เครือข่ายเราหรือทีมเราทำงานเป็นระบบเดียวกันครับ

ผมเชื่อว่าทุกๆ center ก็มีระบบแต่ละระบบอยู่แล้ว และเชื่อว่าเป็นระบบที่ดีทุก center ครับ ฉะนั้นการจะทำให้ทีมเราเติบโตอย่างถูกต้องคือการพาทีมเราไปเรียนรู้ใน center ครับให้ทุกคนมีแนวคิดและการดำเนินงาน aimstar ที่เหมิอนๆ กัน เรียกว่าการพาคนไป center อาจจะเป็นดัชนีชี้วัดการเติบโตของทีมได้เลย และนอกไปจากนี้ center ยังช่วยพัฒนาคนในทีมของเราให้เป็นผู้นำด้วยครับ เช่นการหัดไปแชร์ประสบการณ์หน้าห้อง ผมว่าดีนะครับ center เป็นเครื่องมือสร้างระบบและทุ่นแรงแรกๆ เลยที่หลายคนลืมคิดไป แต่จริงๆ แล้วมันสุดยอดมากครับ

 หลายคนครับที่ผมเจอเป็นคนที่เก่งและมั่นใจ แต่ไม่ชอบมา center แรกๆ เค้าสร้างทีมได้ไวมากครับ เรียกว่าสุดยอดเลย แต่พอมีทีมสัก 20 คน ชักงงครับไม่รู้ว่าจะไปสอนลูกทีมให้เก่งเหมือนตัวเองยังไง เพราะว่าตัวเองก็ทำงานไม่เป็นระบบ ลองคิดเล่นๆ ครับ ถ้า 7-11 ทุกสาขามีระบบคนละระบบกันผมว่า 7-11 นี่คงปวดหัวน่าดูครับ ของวางก็ไม่เหมือนกัน คิดเงินก็ต่างกัน ฉะนั้นมันไม่เกี่ยวเลยครับว่าเก่งไม่เก่ง อยู่ที่การหัดเรียนรู้ครับ พาทีมมาเรียนรู้ร่วมกัน โตไปด้วยกัน ผมว่าเป็นแนวทางที่ถูกต้องที่สุดครับ

เมื่อวานผมไป center มาตามปกติ ชอบบทความๆ นึงที่น้องเต้ ได้ขึ้นมาพูดในช่วง motivate เกี่ยวกับเวลา เพื่อนๆ เชื่อป่าวครับ ผมเป็นคนนึงที่หวงแหนเวลาในแต่ละวันอย่างมาก ถามว่าทำไม ผมเองนะครับคิดว่า คนเราอ่ะครับอาจจะเกิดมาไม่เท่ากัน บางคนอาจจะเป็นครอบครัวคนรวย บางคนเรียนเก่ง บางคนหน้าตาดี แต่เชื่อหรือป่าวครับ มีอย่างนึงที่ทุกคนๆ มีเท่ากันไม่เคยมีใครมากหรือน้อยไปกว่าใคร ก็คือเวลาในแต่ละวันครับ ทุกคนมี 24 ชม. เท่ากันไม่มีใครได้หรือเสียเปรียบใคร

สมมุติว่า เราทำงาน 8 ชม. นอน 8 ชม. แสดงว่าเราจะมีเวลาว่าง 8 ชม. ในแต่ละวัน เชื่อหรือไม่ครับเวลาในแต่ละวัน 8 ชม. สามารถสร้างความแตกต่างในอนาคตได้สุดๆ แรกๆ อาจจะมองไม่เห็น แต่ลองให้เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ดิครับ ความแตกต่างของเนื้องานในแต่ละวันอาจจะทำให้คนๆ นึงเป็นเศรษฐีหรืออีกคนนึงเป็นคนล้มเหลวในชีวิตก็ว่าได้

ผมมีบทความสั้นๆ มาพูดถึงมูลค่าของเวลาให้เพื่อนๆ ฟังครับ

• ถ้าอยากรู้เวลา 20 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามพ่อแม่ที่ส่งเสียลูกจนจบ ป.ตรี ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 10 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่พึ่งหย่าร้างกันดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 4 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามนักศึกษาที่พึ่งรับปริญญาไปดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 2 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 ปี มีค่าขนาดไหน ลองถามนักศึกษาที่สอบตกทำให้พลาดรับปริญญากับเพื่อนไปดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 9 เดือน มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่กำลังเตรียมตัวเป็นว่าที่คุณแม่ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 เดือน มีค่าขนาดไหน ลองถามนักธุรกิจ aimstar ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 อาทิตย์ มีค่าขนาดไหน ลองถามคนทำหนังสือรายสัปดาห์ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 วัน มีค่าขนาดไหน ลองถามทหารหาญที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 ชั่วโมง มีค่าขนาดไหน ลองถามคนรักที่รอพบกันดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 90 นาที มีค่าขนาดไหน ลองถามนักฟุตบอลในสนามดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 นาที มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่พลาดตกเครื่องบินดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลา 1 วินาที มีค่าขนาดไหน ลองถามคนที่รอคนรักในห้อง icu ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลาเสี้ยววินาที มีค่าขนาดไหน ลองถามนักวิ่ง 100 ม. ที่ได้ที่ 2 ดูสิครับ
• ถ้าอยากรู้เวลาที่เหลือในชีวิตมีค่ามากขนาดไหน ลองถามตัวคุณเองดูครับ

ความสำเร็จผมคิดว่าเป็นเป้าหมายชีวิตน่าจะเรียกได้ว่าเกือบทุกๆ คนนะครับ คงไม่มีใครไม่อยากประสบความสำเร็จในชีวิตแน่นอน ความสำเร็จแต่ละคนก็คงจะมีความหมายแตกต่างกัน บางคนอาจจะหมายถึงหน้าที่การงานที่ดี บางคนอาจจะหมายถึงรายได้ที่คิดว่าโอเคแล้ว แต่ผมคิดว่ามันก็คือจุดที่ เพื่อนๆ รู้สึกไม่กังวลกับอนาคตแล้วรู้สึกว่าสามารถรับมือกับอนาคตต่อไปข้างหน้าได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น รวมถึงคนที่เรารักหรือรักเรา ก็ไม่ต้องมากังวลกับเราแล้ว ถ้าเป็นคุณพ่อคุณแม่ก็คงใช้คำว่าหมดห่วงในตัวพวกเราก็เป็นได้

ผมเองก็เป็นคนหนึ่งครับ ที่คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จแน่ๆ แต่ผมครับ ไม่เคยคิดถึงเรื่องเวลาที่จะประสบความสำเร็จเลย ผมเคยคิดเล่นๆ ก็สักช่วง 40 – 45 ปีน่าจะดี แบบกำลังอยู่ในช่วงแบบมีครอบครัวของตัวเองแล้ว และก็ประสบความสำเร็จไปด้วยน่าจะดี

จนมีวันนึงครับ ผมได้ฟังเรื่องนี้ทำให้ผมคิดได้

คนเราก็ใช้เวลาเรียนหนังสือตั้งแต่ ประถมจนจบ ป.ตรี ส่วนใหญ่ก็ราวๆ 20 ปี แล้วก็เริ่มหางานทำ ทำงานไปเรื่อยจนอายุ 60 แล้วก็เกษียณตัวเองออกมาอยู่บ้านเฉยๆ บางคนอาจจะมีเงินเก็บมาลงทุนทำโน้นทำนี่ต่อ ผมเองก็คิดว่าทำงานไปสักพักพอสัก 45 ผมน่าจะเป็นคนนึงที่มีรายได้เยอะแล้วอย่างน้อยๆ คงนะไม่ต้องมาคิดมากเรื่องเงิน ยิ่งทำงานอยู่รัฐวิสาหกิจนี่คงไม่ต้องกังวลมากเพราะเป็นหน่วยงานที่มั่นคงก็ว่าได้

แต่ผมลืมคิดไปครับ

ตอนนี้ผมอายุ 30 แม่ผมท่านอายุ 61 ปีแล้ว ถ้าผมคิดว่าผมประสบความสำเร็จสัก 40 เป็นอย่างไว คุณแม่คงมีอายุ 61+10 = 71 ปีแล้ว ยิ่งถ้าผมประสบความสำเร็จสัก 45 คุณแม่จะมีอายุ 76 ไปแล้ว ซึ่งผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกันอีก 10 – 15 ปีข้างหน้าจะเกิดไรขึ้น คุณแม่ท่านยังอยู่กับผมหรือป่าว ยังสามารถเดินไปเที่ยวกับผมได้หรือป่าว ยังมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนตอนนี้ป่าว

ถ้าผมมีไรทุกอย่างเมื่อตอน 40 ปี ผมเรียกว่ามีเงิน มีเวลา แต่วันนั้นคุณแม่ผมไม่สามารถเดินทางไปต่างประเทศกับผมเหมือนที่ผมหวังไว้ สุขภาพท่านไม่ดี หรือไม่ได้อยู่กับผมแล้ว ผมคิดว่าวันนั้นจะมีความหมายอะไรกับผมหละครับ ผมคงไม่ได้รู้สึกดีใจแม้แต่น้อย

กลับกันครับ วันนี้ผมสู้งานเต็มที่ หาไรทำที่ทำให้ตัวเองประสบความสำเร็จไว ถ้าผมสามารถย่นระยะเวลาประสบความสำเร็จสัก 35 ปี ผมคิดว่าน่าจะดีไม่น้อย ได้ใช้เวลาในช่วงที่มีความสุขมากขึ้นกับคนที่ผมรัก อย่างคุณแม่ผมเป็นต้น

เพื่อนๆ คิดว่าปีป่าวครับ ลองหาไรทำในช่วงที่มีแรง มีกำลัง มีเวลา เหมือนเพลงๆ นึงที่เค้าร้องว่า tell someone that you love what you thinking of….If tomorrow never comes….

ผมว่าเพื่อนๆ หลายคนอ่านชื่อเรื่องแล้ว ต้องหาว่าผมเพี้ยนไปแน่ๆ จริงๆ แล้วผมก็เคยคิดแบบนี้ครับตอนฟังเรื่องนี้ ผมคิดว่าคนพูดถ้าจะสติดไม่ดีแหงมๆ แต่หลังจากผมฟังเสร็จ นี่แล่ะครับใช่เลยมันเป็นอะไรที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันเราโดยที่เราเองก็ไม่เคยรู้ตัว บางทีมันอาจจะเป็นปัจจัยอย่างนึงเลยด้วยซ้ำที่ทำให้หลายคนพูดประโยคยอดฮิตว่า “ทำไมเราถึงไม่รวยสักที” หรือ “ทำไมเราไม่ประสบความสำเร็จสักที”

ผมลองเล่าให้ฟังดีหรือป่าวครับ เพราะผมเองก็เป็นคนนึงที่เคยคิดแบบที่เค้าเรียกว่า “โจทย์ชีวิตที่ผิด”

ตอนผมเด็กๆ ที่บ้านผม จริงๆ ผมว่าทุกบ้านครับ ต้องเคยพูดกับพวกเราว่า ลูกตั้งใจเรียนนะ จบมาจะได้ทำงานดีๆ มีเงินเดือนสูงๆ ซึ่งตอนนั้นผมก็ทำตามที่บ้านบอกจริงๆ ผมตั้งใจเรียนจบวิศวะมาคิดว่า โห เงินเดือนวิศวกรที่ผมได้ยินมาเป็นหลักแสน ทั้งๆ ที่ตอนนั้นผมเองตอน ม.ปลาย ผมเองก็ไม่รู้หรอกครับว่าวิศวกรทำงานแบบไหน ต้องทำไรบ้าง รู้แต่ว่ามันเท่ห์ดี เงินดี สุดท้ายผมก็จบวิศวะสมใจครับ แล้วก็เริ่มหางานทำ

เพื่อนๆ เคยสงสัยไหมครับว่าเราเองหางานยังไง หลายคนเลือกงานตามที่ผมจะบอกเลยครับ

• เป็นงานที่เราถนัด
• เป็นงานที่เราชอบ
• เป็นงานที่เรามีความรู้
• เป็นงานที่สบาย อาจจะใกล้บ้านเรา
• หรือสุดท้าย เป็นงานที่เค้ารับเราที่แรก

สุดท้ายเพื่อนๆ ก็ได้งานทำครับ แต่เชื่อสิครับ บางคนไม่พอใจเงินเดือนที่ตัวเองได้สักเท่าไหร่ ทำไป 3-5 ปี หลายคนก็เริ่มมองหางานใหม่ครับ สุดท้าย เพื่อนๆ จะเลือกงานแบบไหนครับ กลับไปข้างบนเลยครับ อาจจะเพิ่มไปอีกข้อคือ งานที่เรามีประสบการณ์ แล้วเราก็ทำงานไปเรื่อยๆ ครับ บางคน หรือผมเอง ผ่านไป 10 ปี ยัง งงๆ กับตัวเอง ทั้งๆ ที่ผมเองก็ทำอย่างอื่นๆ ด้วยเช่นเปิดร้านเสื้อผ้า เล่นหุ้น ทำเวป ว่า สิ่งที่ผมทำอยู่หรืองานที่ผมทำอยู่จะพาผมไปไหน ทำไปทำมาผมก็ยังวนๆ เวียนๆ อยู่ที่เดิม

Read the rest of this entry »